Χαρά ή στενοχώρια. Συν και πλην Κάνεις μία καλή πράξη, συν. Πιέζεσαι στην δουλειά, πλην. Πας για ποτό, συν. Έχεις πρωινό ξύπνημα, πλην.

Παρατηρώντας αυτά που συμβαίνουν στην καθημερινότητά μου, κατάλαβα ότι αυτά τα συν και τα πλην ακολουθούνται από πολύ συγκεκριμένες εκφράσεις του σώματός μας και επηρεάζουν τις λειτουργίες του.

Στην ομάδα των πλην συναισθημάτων, όπου συμπεριλαμβάνονται το άγχος, το στρες, οι φόβοι, οι στενοχώρια και άλλα, οι μύες της κοιλιάς μου είναι πάντα σφιγμένοι προκαλώντας δυσκολία στον τρόπο που αναπνέω και κατά έναν βαθμό δυσφορία, λογικά δεν εισπράττω το κατάλληλο οξυγόνο που χρειάζομαι και ορισμένες φορές ακολουθεί πονοκέφαλος. Νιώθω σαν να αναπνέω από το στήθος. Η όρασή μου περιορίζει το εύρος της και επικεντρώνομαι ή σε ένα σημείο ή και παρόλο που μπορεί να κοιτάζω κάπου παύω να παρατηρώ το οτιδήποτε και κλείνομαι στις σκέψεις μου. Το συναίσθημα που επικρατεί είναι ότι μικραίνει η ενέργειά μου, δεν ενώνεται με τίποτα τριγύρω και νιώθω μόνος και κατά μία έννοια μικρός.

Όταν βιώνω συν συναισθήματα, δηλαδή χαρά, έρωτα, ικανοποίηση, αγάπη, τέτοιου είδους πνευματικές καταστάσεις, το στομάχι μου χαλαρώνει τελείως και νιώθω σαν να γεμίζει με αέρα. Οξυγονώνω καλύτερα τον εγκέφαλό και όλο μου το σώμα και ενεργοποιούμε ουσιαστικότερα. Έχω μία εντύπωση ότι αναπνέω από το στομάχι. Το στήθος μου το νιώθω να ελευθερώνεται και καμιά φορά νιώθω, όταν νιώθω μεγάλη ικανοποίηση και ξεκούραση να τεντώνω τους μύες του προσώπου μου και των αυτιών μου προκαλώντας έτσι μία εντύπωση σαν να χασμουριέμαι. Μπορεί και να χασμουρηθώ, αλλά σπάνια. Τα μάτια μου είναι σαν να εισπράττουν οποιαδήποτε πληροφορία βλέπουν τριγύρω και νιώθω σαν να είμαι ένα με τα πάντα γύρω μου, σαν να διευρύνω τα σύνορα της οντότητας μου.

Σκέψου τώρα να ήταν στο χέρι σου να αλλάξεις τα συναισθήματα που νιώθεις… Ε λοιπόν είναι! Σιγά σιγά μπορεί ο καθένας από εμάς και χωρίς ιδιαίτερο κόπο να ξεκινήσει να παρατηρεί τον εαυτό του πώς λειτουργεί, να αρχίσει να απλοποιεί και να ερμηνεύει πράγματα που του συμβαίνουν και να σταματήσει να παρασύρεται από το συναίσθημα. Μπορείς να δημιουργήσεις συναίσθημα, να ψάξεις και να βρεις τι το δημιουργεί, να αρχίσεις να το ανακαλύψεις σε κρυψώνες που δεν κοίταξες ποτέ και να σταματήσεις πια να περιμένεις να συμβούν τα πράγματα και να επαναλαμβάνονται άπειρες φορές μέχρι να κάνεις την μετάφραση για τους λόγους που το σύμπαν σου μιλάει με έναν συγκεκριμένο τρόπο.

Αν σε πιέζουν σε κάτι, στη δουλειά, σε μία σχέση, αποδέχεσαι την διαφορετικότητά σου και των άλλων, συνειδητοποιείς ότι κάνεις αυτό που μπορείς και παύεις να περιμένεις πράγματα από τον εαυτό σου και τους άλλους που γίνονται πραγματικότητα μόνο θεωρητικά. Νιώθεις μόνος σου; Συγχώρεσε τις ερωτικές και γενικότερα τις ανθρώπινες σχέσεις της ζωής σου που σε πόνεσαν, συνειδητοποίησε ότι  οι άνθρωποι και οι καταστάσεις δεν αποτελούμε μία στατιστική αλλά ένα περιβάλλον που οποιαδήποτε πιθανότητα είναι δυνατόν να συμβεί, συγχώρεσε, καθάρισε, άνοιξε τα όριά σου για αυτό που περιμένεις και νιώσε ότι αυτό το συναίσθημα που αναζητάς σε άλλους, βρίσκεται μέσα σου και μπορείς να το ανακαλέσεις όποτε θες με διάφορους άλλους τρόπους από αυτόν που σου έχει κολλήσει στο μυαλό ότι είναι ο σωστός.

Αναλύοντας τα προβλήματά σου είναι ένας τρόπος για να προκαλέσεις συν και να μετατρέψεις  τα πλην, ένας άλλος είναι ο ανάποδος τρόπος. Ξεκινάς να ελέγχεις το σώμα σου, τους μύες σου, την αναπνοή σου. Εμένα με βοηθάει να σκέφτομαι και την λέξη “συν”, την λέω μέσα μου και σαν να προκαλώ αυτά που ανέλυσα παραπάνω ότι προκαλούνται. Με έναν μαγικό τρόπο, μετά, ξεπηδούν από μέσα μου ευχάριστες σκέψεις, λύσεις για καταστάσεις και νιώθω ένα με το σύμπαν, κάτι που με ηρεμεί απίστευτα. Εισπράττω ομορφιά και εκπέμπω κάτι πολύ όμορφο.

Το όμορφο και η ικανοποίηση υπάρχουν και κατακτώνται παντού, πάντα και για πάντα και κάτι πολύ σημαντικό που πρέπει να καταλάβεις είναι ότι βρίσκονται μέσα σου. Φτιάξε την ζωή σου από την αρχή. Με τον δικό σου τρόπο και στον δικό σου χρόνο και γάμησέ τα όλα.

Έστω οτι πιστεύουμε στα θαύματα. Γιατί να πιστεύουμε στα θαύματα; Με παροτρείνω να πιστέψω σε παραμύθια μετά απο τόση προσπάθεια που έβαλα με τον εαυτό μου για να συνηδητοποιήσω την ισωπεδωμένη πραγματικότητα και την ποταπή αλήθεια που μας περιβάλει. Είδα όμως πόσο όμορφη είναι αυτή η απλότητα στην ύπαρξή μας. Βρήκα μέσα στο τίποτα κάτι, μία πορεία προς την ολοκλήρωση. Αφού οτιδήποτε σημβαίνει γίνεται για να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας, να τον εξελίξουμε και να τον φέρουμε στην υπέρτατη κατάσταση της ηρεμίας και της ευτυχίας. Μπορώ να καταλάβω πλέον ότι και το συναίσθημα του κενού που μπορεί να νιώθω κάποιες στιγμές είναι ένας τρόπος για να δημιουργήσω κάτι όμορφο που θα το γεμίσει. Αυτή η απλούστατη πράξη που μας σημβαίνει καθημερινά δέν είναι ένα θαύμα; Ναι είναι! Άπυρα μικρά θαύματα συμβαίνουν γύρω μας και μας αξίζει να τα κατανοήσουμε, να τα δούμε που γίνονται μπροστά στα μάτια μας και να νιώσουμε την ευγνωμοσύνη του μαγικού που υπάρχει με όρους αυτήν την φορά της λογικής. Οπότε τώρα που ζητάω απο τον εαυτό μου να πιστέψει σε θαύματα και σε παραμύθια θα το κάνω, όχι επειδή θέλω να κοιμάμαι ήσυχος τα βράδια σάν ένα παιδάκι που του αρέσει να ελπίζει χωρίς να ξέρει το γιατί και το πώς, αλλα επειδή συνηδητοποιώ και ξέρω οτι  όλο αυτό είναι κομμάτι της ζωής μας. Ο κάθε ένας μας ζεί ένα παραμύθι που δίνει και πέρνει διδάγματα και εισπράττει θαύματα. Σήμερα θα κλείσω τα μάτια και θα ονειρευτώ πυροτεχνήματα.

Έχω συλλέξει πλέον αρκετές τέτοιες εμπειρίες. Άλλες φορές μονόπλευρα, άλλες αμφίδρομα. Όμως πάντα υπάρχουν στιγμές που καθώς παρασύρεσαι στο ποτάμι του χρονοχρόνου, πιάνεσαι απο ένα κλαδί, βγαίνεις σε κάποιο σταθερό σημείο και αράζεις για λίγο. Κοιτάς απ’ εξω τη ζωή την δική σου, παρατηρείς και τις ζωές των άλλων και ή ξαναβουτάς στο ίδιο σημείο του ποταμιού, ή πάς σε άλλο παρακλάδι του. Κάποιες φορές συναντάς μια λίμνη, μα ο πιο ουσιαστικός στόχος για μένα είναι να πέσεις στην θάλασσα.

Εκείνη την μέρα βγαίνοντας έξω, ξεκίνησα να προχωράω στην στεριά με μελαγχωλία και μεγάλο προβληματισμό. Η ζωή ορισμένες φορές γίνεται τραγικά ειρωνική. Ήταν του Αγίου Βαλεντίνου, η γιορτή του έρωτα δηλαδή και εγώ είχα απομακρυνθεί πάρα πολύ απο την όχθη. Βρήκα μέσα μου τότε μία πόρτα που όταν την πέρασα με απελευθέρωσε απο εγωισμούς, περιορισμούς και φόβους. Κάθισα και έγραψα και ένα κείμενο, δέν ήταν ποίημα όπως συνήθως. Είχα τόσες πολλές απαντήσεις να γράψω, καμία σχεδόν ερώτηση πια. Ο τίτλος ήταν “Σκοτώνοντας τον έρωτα στην γιορτή του” και αυτό και έκανα.

Εκείνη την ημέρα απομυθοποίησα τον έρωτα. Έπαψα να πιστεύω στο οτι είναι ο τρόπος για να εναρμονιστούμαι με το σύμπαν, στο οτι είναι ο σκοπός τησ ζωής. Συνηδητοποίησα οτι είναι ένα βρόμικο παιχνίδι, μία σκευωρία της κοινωνίας μας, οπου αντιλαμβανόμαστε καταστάσεις και εκφράσεις που μας συμβαίνουν με τελείως λάθος τρόπο. Οι έννοιες είναι άκρως λανθασμένα υπωμένες και ακολουθούμενες.

Χάθηκα περπατώντας. Έχασα το ποτάμι, έχασα τον προσανατολισμό μου. Ίσως και να μην ήθελα να τον εμπιστεύομαι πια. Γκρεμίστηκε τελείως μέσα μου η πίστη για όλα αυτά που γνωρίζω, αυτά που έχω μάθει οτι υπάρχουν. Ακολούθησα όμως ένα πολύ φωτεινό μονοπάτι και βγήκα στην θάλασσα.

Χάος. Ακόμα καμιά φορά που βγαίνω στην στεριά για να ξελαμπικάρω, ψάχνω να βρώ το ποτάμι που ήμουν τότε χωμένος. Έχω μέσα μου πολύ γλυκές αναμνήσεις, το νερό ήταν γλυκό εκεί πέρα. Το βλέπω πού και πού απο μακρυά αλλα δέν βαριέσαι; Εγώ πάντως βαριέμαι να ξαναγυρίσω εκει πίσω. Γλυκόπικρο νερό. Έχει άλλωστε τόσες καινούριες περιπέτειες για μένα η θάλασσα, θα με βοηθήσει πραγματικά να εξελιχτώ σαν άνθρωπος και στην τελική, στην παραλία μπορείς να κάνεις και την ηλιοθεραπεία σου, είσαι πιο χαλαρός. Έχεις δεί ποτέ να κάνει κανείς ηλιοθεραπεία στο ποτάμι;

Όλα είναι πάρε, δώσε. Πάντα κάτι δίνεις για να πάρεις κάτι άλλο, πάντα κάτι αφήνεις για να βρεις κάτι καινούριο και ποτέ δεν μένουμε στάσιμοι…